Tijdens een broeierige zomer op Texel ontmoet National Geographic-fotograaf Bob (Waldemar Torenstra) de geschiedenisstudente Kathleen (Sophie Hilbrand), die een zomerbaantje heeft in de disco. Ook maakt Bob kennis met Frederico Federici (Jeroen Willems), die net als hij onder de indruk is van de mooie Kathleen. Bob raakt in de ban van Kathleen en volgt nauwgezet haar ontmoetingen met een oudere man, die bekend staat als De Mummy. Een schare aan louche types omringen De Mummy en naarmate de film vordert blijkt er een levensgevaarlijk complot te zijn waar Bob door Kathleen in mee wordt gezogen.

 

Hoewel Torenstra en Hilbrand in het echt al anderhalf jaar een stel zijn, was er niet veel chemie tussen de twee in de film te zien. Zelfs tijdens de verschillende seksscènes (het blijft een Nederlandse film) die voorbij kwamen, kwam dat gevoel niet echt van de grond (het merendeel van de interviews de afgelopen week over de seksscènes in de film, met name over de masturbatiescène van Hilbrand).

Écht spannend werd het nooit
Monique van de Ven, zelf ooit gedebuteerd in de Wolkers-verfilming Turks Fruit, regisseerde de film. Haar man Edwin de Vries bewerkte het boek tot een filmscript en voegde daar een aantal verhaallijnen aan toe. De openingsscène van de film speelt zich bijvoorbeeld af in Afghanistan, waar fotograaf Bob zijn vriendin Jara (Jelka van Houten) verliest. Ondanks de bewerking is het misdaadverhaal er niet veel spannender op geworden. Zelfs een Cees Geel kon hier veel aan veranderen.

Als liefhebber van de Nederlandse film en van Wolkers was de film ietwat teleurstellend. Misschien waren de verwachtingen te hoog of misschien moet je nooit het boek al gelezen hebben voordat je de film gaat zien. Een verfilming gebaseerd op een boek van nog geen honderd pagina's met een dun plot heeft ook meer nodig dan een tv-persoonlijkheid turned actress als hoofdrolspeelster. Dat Sophie vooral Sophie bleef en niet de femme fatale Kathleen die ze moest verbeelden is voor mij de grootste reden geweest dat ik niet meegesleept werd in het verhaal. Wellicht had een actrice die geen tv-persoonlijkheid is hier wel voor gezorgd.

Wie toch nieuwsgierig blijft moet de film zeker gaan zien. De Nederlandse Film kan het wel gebruiken. Huur anders gewoon Turks Fruit

Na Lust, Ja/Nee en Seks in Afrika verscheen onlangs de eerste roman van Renske de Greef: Was alles maar konijnen. Een ontroerend verhaal met absurde wendingen, opgeschreven met veel verbeeldingskracht.

Eenzaamheid en verlangen staan centraal in Was alles maar konijnen. Hoewel de titel (mede door De Greef’s reputatie als sekscolumniste) misschien anders doet vermoeden, staat het voor (verlangen naar) perfectie en heeft het niks met seks te maken. De uitgever maakt een vergelijking met de film Le fabuleux destin d’Amélie Poulain, door de grote hoeveelheid krankzinnige details en absurde verwikkelingen.

Hoofdpersoon Sara leeft een beetje in haar eigen wereld. Ze creëert voor zichzelf bijna fictieve situaties: voor haar werk poseert ze in klederdracht op foto’s voor een eindeloze stroom toeristen. Na haar werk maakt ze nachtwandelingen (waarbij ze ondertussen aan haar eigen politierapport denkt, mocht ze op brute wijze vermoord worden), vult fonteinen met afwasmiddel, belt hulplijnen om gewoon even met iemand te kunnen praten en communiceert met haar overbuurman via borden voor het raam en Marktplaats.nl. Het contact met de buitenwereld blijft zo allemaal op afstand.
De enige persoon met wie ze wel veel contact heeft, maar met wie ze het contact aan het verliezen is, is haar dementerende opa. Wanhopig probeert ze hem in de werkelijkheid te houden.
“Ik ging elke donderdag bij hem langs. Als ik naar hem toe ging, praatte ik meer dan ooit. Opa lachte en dan zei ik: ‘Zie je wel.’ Tot hij een keer op een verkeerd moment lachte. Ik had het niet goed gehoord, dacht ik. En wat is lachen op het verkeerde moment eigenlijk. Zoiets bestaat helemaal niet. Hij lachte op momenten. En als dat gebeurde keek ik hem vaak niet meer aan, want ik kon de onzekere en zoekende blik om goedkeuring in zijn ogen niet verdragen.”

De rode lijn door het boek is Sara’s band met haar opa. Daar tussendoor lopen de andere, meer absurde, verhaallijnen. De grootste kracht van het boek ligt ‘m in de beeldende en gedetailleerde manier van schrijven die De Greef heeft. Hoewel het boek naar mijn idee wat abrupt afloopt (sommige verhaallijnen lijken nu alleen maar opvulling te zijn geweest, terwijl ze wel vragen oproepen) is het laatste hoofdstuk over Sara's opa ontroerend en heel treffend geschreven.

Door De Greef's schrijfstijl is dit romandebuut zeker een aanrader. Maar wie al niet van Amélie hield kan Was alles maar konijnen beter laten liggen.